کوتاه و مختصر در مورد پشیمانی. انسان هایی هستند که در آن ها پشیمانی راه ندارد. به معنای واقعی کلمه در حال هستند و البته معنای عمل صالح را در حال می یابند. کسانی هستند که اراده خود را مهمترین عامل سعادت می دانند، در عین حال کل هستی را فکر از عقل کل می دانند. در یافتن رازهای عالم اند و هدف خاصی برای آن قائل نیستند. گویی هستی نماینده عظمت و پری وجود باری است نه چیز دیگر. او که خلاق و مختار است. در زمان باقی بمان. تمام

تحولات اصلی زندگی ما، در گرو حوادث و اتفاقات گوارا و ناگواری است که پیرامون ما رقم می خورد. این روزها که می گذرد، بخش عمده ای از وقت و فکرم به اموری صرف می گردد که برای آن ها برنامه ندارم. گویی دیگران وقت مرا مدیریت می کنند. سرشار از جلسه های بی خود و البته نگرانی هایی که مدام مثل خوره وجودم را می گیرد. حس نا به جایی دارم. همه تعارفات را کنار بگذارم. دنیا را نمی توانم درست بفهمم. انباشتی از حسادت و کینه ام و عدم صداقتی که مه وجودم را در بر گرفته است، همه ناشی از گم کردن من واقعی است. دوردانه من را اغراق کننده و البته بی ثبات در تصمیم می داند. حق دارد. من چیزی ساخته ام که سرشار از ناتوانی است. گمان دارم که می توانم روزهای خوب را به سادگی رقم بزنم. ولی هرگز نمی توانم بگذریم. کمی مصمم تر باش.  همه چیز درست می شود.

رمضان با توجه به تغییرات زیادی که در ساحات ذهن و بدن ایجاد می کند، هویتی برجسته در زندگی من داشته است. فرصتی بسیار مناسب برای تفکر و اندکی عمیق شدن. داشتم تولد آوا را در صفحه ی نخست مصحف می نوشتم که یاد روزهای گذشته خاطر دوردانه را آزرد. این روزها که اندکی ابن الوقت تر شده ام، به خود اجازه نمی دهم که اساسا پشیمانی از گذشته و یا دلبستگیهای شدید در ضمیرم جوانه بزند. هر چند که آروزهای دراز همیشه در زندگی من دست و پا گیر بوده اند اما این روزها اندکی مهار تر شده اند. ای کاش روان ما در جاری زمان جانی دوباره بیابد و مسیر عبور از کف دریا را برای پیوستن به عمق آبها طی کند. نمی دانم تا چه زمانی از می عرفان و آمورزه های آن می توانم سرمست باشم، اما هر چه هست از بین راه های مختلفی که تا به حال آزموده ام بی انتها تر است. اساسا چیزی که غایت خود را عدم می انگارد را پایانی نیست. امیدوارم از جو زدگی در این حوزه ها رها شوم. مهمترین تمرین فکری این سال و این رمضان سکوت و سرکوب آن منی است که خود را به گونه ای جلوه می کند که خودمی داند اغراق شده است. به گونه ای حرف می زند که گوی علامه دهر و یکی از نوابغ در حال درافشانی است و خود می داند که بخش عمده آن شنیده های جسته گریخته ای بیش نیست. از این همه رنگ و ریا به سکوت و عمق بخشی به دم پناه می برم. قناعت رویه ای دیگر است که می بایست در زندگی این روزها حاکم کنم. مهم نیست که دیگران چه فکر میکنند. به صرافت طبع خود زندگی را رقم می زنم، بدون مشاجره و به کرسی نشان منیت، تنها با پذیرش نکات مهم زندگی: این که همه مطلوب های اجتماعی باهم جمع نمی شود، تغییر تدریجی است، هر امری پیامد مثبت و منفی دارد و هیچکدام از این پیامدها نمی تواند مبنای پریشا